Jesteś tutaj: IUMW Strona główna Działy Zdrowie Nadmierne oglądanie telewizji a zdrowie dziecka

Nadmierne oglądanie telewizji a zdrowie dziecka

Rodzicom brak świadomości i wiedzy na temat skutków nadmiernego oglądania telewizji przez dzieci oraz oglądania programów nieodpowiednich dla ich wieku. Telewizja niszczy ważne elementy dzieciństwa, m.in. poczucie bezpieczeństwa i optymizmu. Skupiając się na tematach przerażających i szokujących, tworzy „syndrom złego świata”, lansuje wzorce cynizmu, bezwzględności, pogardy; demoralizuje i uczy zachowań agresywnych. Dobre i edukacyjne treści  giną w zalewie bezwartościowej i szkodliwej produkcji telewizyjnej. Telewizja zagraża zdrowiu emocjonalnemu dzieci, u wielu wywołując zaburzenia wymagające leczenia w poradniach psychologicznych lub psychiatrycznych. Wielogodzinne przesiadywanie dzieci przed ekranem jest także bardzo niekorzystne dla ich zdrowia i rozwoju fizycznego.

Przeciętnie dzieci spędzają 20 godzin tygodniowo przed ekranem. Niektóre nawet 40 i więcej. Do 18 roku życia dziecko obejrzy 8 tys. morderstw i 100 tys. aktów przemocy.

Skutki nadmiernego oglądania telewizji i korzystania z komputera:

1. Brak ruchu i ćwiczeń w rozwijaniu dużej i małej motoryki oraz równowagi. Niedostatek tej naturalnej i niezbędnej dla zdrowego rozwoju formy stymulacji wpływa negatywnie na rozwój ciała, a także mózgu, a tym samym przyszłych zdolności intelektualnych dziecka.

2. Krótkowzroczność - patrzenie na dwuwymiarową płaszczyznę ekranu jest szczególnie niekorzystne dla małych dzieci, których oko jest przystosowane do widzenia trójwymiarowego.  Ponadto patrzenie na ekran ustawiony w stałej odległości od oka osłabia jego mięśnie akomodacyjne, które w normalnych warunkach wykonują do 100 ruchów na 20 sekund, zaś wpatrzone w ekran 5-7 ruchów, gdyż oko nie musi pracować patrząc na obiekty o różnym stopniu oddalenia. Podobne konsekwencje wywołuje długotrwałe korzystanie z komputera.

3. Osłabienie i wady kręgosłupa - przesiadywanie godzinami przed ekranem osłabia szkielet i kręgosłup, którego zła kondycja może zapoczątkować wiele chorób.

4. Nadpobudliwość i trudności z koncentracją (b. szybki potok obrazów – często kilka obrazów w jednej sekundzie!!! - uszkadza zdolność skupiania uwagi; bombardowane dźwiękiem i szybko zmieniającym się obrazem mózgi nie są wstanie nadążyć za akcją z linearnym myśleniem, są natomiast poddane potężnej sensorycznej i emocjonalnej stymulacji); nadmierne oglądanie telewizji zmienia strukturę mózgu dziecka.

5. Brak umiejętności językowych – głównym narzędziem telewizji jest obraz, nie słowo.

6. Nieumiejętność myślenia i rozwiązywania problemów (język i zdolność koncentracji to główne narzędzia myślenia).

7. Zanik wyobraźni.

8. Nieumiejętność przewidywania konsekwencji - w telewizji ważne jest tu i teraz.

9. Lenistwo umysłowe, nawyk biernej i bezkrytycznej konsumpcji produktów masowej kultury.

10. Obniżenie wyników w nauce.

11. Postawa życiowa: niecierpliwość, potrzeba ciągłej zewnętrznej stymulacji i rozrywki, szybkie popadanie w nudę, oczekiwanie gratyfikacji bez wysiłku (rozdawanie nagród, łatwe konkursy)

12. Niezadowolenie z własnego wyglądu prowadzące do zaburzeń w jedzeniu lub depresji (nierealistyczne, a często niezdrowe –osiągane poprzez anoreksję lub sterydy - standardy urody lansowane przez media).

13. Niezadowolenie z dotychczas posiadanych rzeczy (podsycane celowo przez reklamy).

14. Zanik wrażliwości, znieczulenie na cudzy ból i krzywdę w realnym życiu.

15. Lęk, niepokój, nieufność, pesymizm lub cynizm, demoralizacja, agresja.

16. Ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, pogorszenie stosunków z członkami rodziny.

17. Obniżenie umiejętności społecznych i wskaźników inteligencji emocjonalnej.

18. Brak czasu i chęci na inne zajęcia (sport, czytanie, własną twórczość, rozmowy itd).

19. U chłopców skłonność do postawy macho, agresji i pogardy dla kobiet, u dziewcząt cynizm, apatia lub agresja, przyzwolenie na bycie traktowaną jako obiekt fizycznego pożądania.

20. Uzależnienie jak od narkotyku (potrzebne coraz większe i mocniejsze dawki wrażeń).

Skutki oglądania PRZEMOCY w telewizji:

Brutalne i przerażające programy telewizyjne mają krótko i długookresowe skutki -od lęków i fobii, po stosowanie przemocy i okrucieństwo w realnym życiu. Silny związek pomiędzy ilością oglądanej telewizji w wieku dziecięcym, a agresją i kryminalną działalnością w wieku dojrzałym oraz skłonnością do maltretowania własnych dzieci. Programy dla dzieci, zwłaszcza kreskówki, zawierają znacznie więcej przemocy niż programy dla dorosłych i ilość ta z roku na rok wzrasta!

Amerykańska Akademia Pediatrów zaleca rodzicom, by dzieci do 2 roku życia w ogóle nie oglądały telewizji, a dzieci starsze i nastolatki, by nie korzystały dłużej niż 1-2 godz. dziennie z telewizji i komputera - łącznie.

 

W setkach badań naukowych przeprowadzonych w USA udowodniono, że przemoc na ekranie prowadzi do wzrostu agresji w realnym życiu. 7-11% dzieci naśladuje agresję ekranową, 30% znieczula się na przemoc, u wielu rodzi ona lęk. Gry komputerowe, których tematyką jest zabijanie, uczą zabijania. Są to symulatory zbliżone do tych, które służą do szkolenia żołnierzy oraz agentów  FBI. Ciągła stymulacja seksualna, często skojarzona z przemocą (w filmach grach komputerowych i reklamach), wyzwala fantazje seksualne, nierzadko o zabarwieniu agresywnym, odpowiedzialne za wiele przestępstw na tle seksualnym (gwałtów, morderstw).

Od 1950r do końca lat 90-tych w USA przeprowadzono ponad 3500 badań na temat wpływu TV na wzrost przemocy w społeczeństwie. Potwierdzają one ścisły związek między ekranową i realną przemocą. Badania przeprowadzone w reżimie epidemiologicznym przez Lekarza Naczelnego USA udowodniły, że telewizja jest głównym czynnikiem odpowiedzialnym za wzrost przemocy i przestępczości w Stanach Zjednoczonych.

Badania międzynarodowe potwierdzają bezpośredni wpływ przemocy „fabrykowanej” przez media na ilość przemocy w realnym życiu.

 

Opracowanie: Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”, na podstawie książek:

Reiner Patzlaff, Zastygłe spojrzenie, wyd. Impuls, 2008.
Martin Laarge, Zdrowe dzieciństwo bez telewizora i komputera, Świat Książki, 2006.
Col. Dave Grossman & Gloria de Gaetano, Stop Teaching Our Kids to Kill, Crown Publishers, 1999.
Jane M. Healy, Ph.D, Endangered Minds, Touchstone, 1990.
Jim Trelease, Reading-Aloud Handbook, Penguin 2006.
Michael & Diane Medved, Saving Childhood, HarperPerennial, 1999.
Joanne Cantor, Ph.D, Mommy, I am scared, A Harvest Original, 1998.

oraz materiałów Amerykańskiej Akademii Pediatrów (American Academy of Pediatrics).

Biuletyn IUMW